Όπου αγαπάς και όπου γης...''

Αν και η Μαρία Αναματερού είναι πραγματικά νεότατη, μόλις είκοσι τεσσάρων ετών, δεν έχει κάνει μα και κατορθώσει καθόλου λίγα πράγματα ώς τώρα στη ζωή της. Πριν απ' όλα έχει ήδη ολοκληρώσει τις σοβαρές μουσικές σπουδές της (πιάνο και ανώτερα θεωρητικά μα και ερμηνεία σύγχρονου και ελαφρού τραγουδιού) αλλά και έχει κάνει λίγες μα εκλεκτές δισκογραφικές συνεργασίες (με τους Λουδοβίκο των Ανωγείων, Δημήτρη Καρρά και Φίλιππο Πλιάτσικα) και έχει εμφανιστεί ή συμπράξει σε συναυλίες άλλων σε χώρους όπως η Μικρή Επίδαυρος και το Αίθριο του Μεγάρου Μουσικής. Το ότι ανάμεσα σε όλα αυτά βρήκε τον χρόνο ώστε να είναι σήμερα και τελειόφοιτος Φιλολογίας έχει σίγουρα και αυτό τη σημασία του με περισσότερες από μία έννοιες.
Αφορμή όμως γι' αυτή τη συνέντευξη αποτέλεσε η κυκλοφορία πριν από λίγο καιρό του πρώτου προσωπικού της δίσκου «Οπου Αγαπάς Και Οπου Γης», μιας δουλειάς που όσο ανήκει στην παράδοση άλλο τόσο είναι αποφασιστικά σύγχρονη. Για να γίνουμε πιο κατανοητοί, στο album αυτό η Μαρία Αναματερού διασκευάζει παραδοσιακά τραγούδια από την χώρα μας μα και από άλλες (όπως η Σλοβακία και η Αρμενία), αλλά και προσθέτει μερικά που έγραψε η ίδια σε ανάλογο ύφος, ενώ τέλος όλα εισάγονται από πρόζες σε ποιητική μορφή -και μερικές φορές με κάποιες λαογραφικές επισημάνσεις- τις οποίες όχι μόνον φυσικά αποδίδει αλλά και υπογράφει η Μ.Α. Προϊόν τόσον αγάπης όσο και σοβαρής και αρκετά μακρόχρονης επιστημονικής έρευνας, λοιπόν, ο δίσκος αυτός, κάτι που προεκτείνεται μα και φαίνεται και στις ενορχηστρώσεις του καθηγητή παραδοσιακού βιολιού στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας Θεολόγου Μιχελλή, ο οποίος προσκάλεσε μια πολυάριθμη ομάδα πραγματικά εξαιρετικών σολιστών (όλων τους σε παραδοσιακά ή κλασικά, αλλά πάντως αποκλειστικά ακουστικά όργανα), έτσι ώστε να επενδύσει αυτή τη δουλειά εκκινώντας μεν από την παράδοση, αλλά καταλήγοντας κάπου. λίγο πιο πέρα από αυτή, όπως ακριβώς την είχε ορματιστεί η ερμηνεύτρια. Αναμφίβολα λοιπόν το «Οπου Αγαπάς Και Οπου Γης» είναι ένα ντεμπούτο διαφορετικό από τα υπόλοιπα και το γεγονός αυτό και μόνον έκανε μια συζήτηση με τη Μ.Α. σχεδόν επιβεβλημένη.

* Ποιο ήταν το βασικό σου κίνητρο όταν συνέλαβες την ιδέα του δίσκου, να αποτίσεις φόρο τιμής σε ένα μουσικό είδος ή σε έναν πολιτισμό και έναν τρόπο ζωής που χάνεται, μαζί προφανώς και με τις αξίες του;

Και τα δύο αυτά ταυτόχρονα. Ξεκίνησα φυσικά από την αγάπη μου γι' αυτά τα τραγούδα τα οποία λησμονούνται σιγά - σιγά και γι' αυτό τα περισσότερα του δίσκου δεν είναι από τα πολύ γνωστά και πολυακουσμένα, χωρίς όμως και να αποτελούσε αυτοσκοπό το να συμπεριλάβουμε μόνον άγνωστα τραγούδια. Γνωστά ή άγνωστα όμως τα τραγούδια αυτά δυστυχώς τις περισσότερες φορές κακοποιούνται έτσι όπως παίζονται στις ημέρες μας, είτε ζωντανά είτε σε δίσκους, και πίστευα ότι έπρεπε να τους δοθεί μια ευκαιρία να ακουστούν έτσι όπως πρέπει αλλά και τους αξίζει. Ακριβώς όμως επειδή η αγάπη μου για αυτά πηγάζει από το γεγονός ότι είναι βιώματά μου -τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στη νησιωτική μουσική παράδοση του Αιγαίου και είμαι και εγώ νησιώτισσα-, με τον τρόπο αυτό κατέθεσα και ένα φόρο τιμής στις καταβολές και στις ρίζες μου, στον πολιτισμό και στις αξίες που συνδέονται με αυτές.

* Θεωρείς ότι οι στέρεες κλασικές μουσικές σπουδές σου σε βοήθησαν σε αυτή τη δουλειά αλλά και γενικότερα θα συμβάλουν θετικά στην πορεία σου;

Αναμφισβήτητα ναι. Κατ' αρχήν θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που καταφέρνουν να εκφράζονται όντας αυτοδίδακτοι, έχουν όχι μόνο το ταλέντο μα και αυτό το «εσωτερικό» φως που τους οδηγεί στο να παίζουν ή να τραγουδούν καλά, όμορφα πράγματα. Από την άλλη, όμως, η μουσική παιδεία σίγουρα σου ανοίγει δρόμους, με την πειθαρχία που σου επιβάλλει και τον τρόπο σκέψης τον οποίο σου μαθαίνει σου προσφέρει δυνατότητες που δεν φανταζόσουν μέχρι τότε ότι υπήρχαν.

* Κατά τη διάρκεια των σπουδών σου είχες αποφασίσει ποια μουσική κατεύθυνση ή και ύφος ήθελες να ακολουθήσεις ή το άφησες στο πώς θα ερχόταν η πορεία των πραγμάτων;

Ήθελα αλλά και θέλω να κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα ακριβώς γιατί έχω και μια πληθώρα ακουσμάτων. Από την καταγωγή μου υπάρχει φυσικά η παράδοση, αλλά είμαι πολύ κοντά και στο λόγιο ελληνικό τραγούδι, με αυτό μεγάλωσα. Χάρη στον πατέρα μου έχω επίσης ακούσει και αρκετό κλασικό rock, ενώ τέλος μ' αρέσει και με ενδιαφέρει -όπως άλλωστε φαίνεται και στον δίσκο- και η παραδοσιακή μουσική και άλλων χωρών, όλο αυτό που αποκαλείται world music. Το μόνο σίγουρο ήταν πως ήξερα πώς θα ήταν η πρώτη μου δουλειά, όπως ακριβώς δηλαδή και είναι τελικά. Ηταν μια απόφαση που ωρίμαζε μέσα μου για αρκετά χρόνια.

* Έχοντας ήδη γράψει μερικά τραγούδια στον πρώτο σου δίσκο θεωρώ αυτονόητο ότι έχεις και άλλα έτοιμα αλλά και σκοπεύεις να γράψεις και άλλα στο μέλλον. Σε τι ύφος κινούνται αυτά;

Όντως έχω ήδη έτοιμα αρκετά τραγούδια και εξακολουθώ να γράφω. Είναι σε διάφορα στιλ, θα έλεγα όμως ότι η πλειοψηφία τους έχει ως βάση το λόγιο τραγούδι μαζί όμως ταυτόχρονα με μια ευρύτερη προσέγγιση συνολικά της world music και προχωρά από αυτή την αφετηρία και προς αρκετές άλλες κατευθύνσεις. Ο ήχος τους όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον, θα είναι «φυσικός» όπως και στον δίσκο, από ακουστικά και μόνον όργανα.

* Αφού διαθέτεις τόσο τις θεωρητικές όσο και τις πρακτικές γνώσεις πώς και δεν ανέλαβες η ίδια την ενορχήστρωση ή έστω δεν σμμετείχες σε κάποιο βαθμό σε αυτή;

Ήταν συνειδητή μου απόφαση αυτή τη φορά να την αφήσω εξ ολοκλήρου στον Θεολόγο Μιχελλή, τόσο πολύ με είχε εντυπωσιάσει το πώς δουλεύει τη μία και μοναδική φορά που είχαμε συνεργαστεί ώς τότε. Και θεωρώ ότι έκανε μια πραγματικά εκπληκτική δουλειά, είναι υπεύθυνος για το καλό, θέλω να πιστεύω, τελικό αποτέλεσμα όσο σχεδόν και εγώ. Αλλά φυσικά και η ενορχήστρωση είναι ένα τμήμα της μουσικής διαδικασίας που με ενδιαφέρει πολύ και αναμφίβολα θα ασχοληθώ μαζί του περισσότερο και πιο ενεργά στο μέλλον.

* Πες μου δυο λόγια για τις κυριότερες ώς τώρα συνεργασίες σου, τις εντυπώσεις σου από αυτές και τι σου άφησε κάθε μία.

Έχω πολύ καλές εντυπώσεις και αναμνήσεις από όλες τις συνεργασίες μου, θα σου πω λοιπόν για τις δύο από τις οποίες μου έμειναν ίσως οι καλύτερες. Από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων κέρδισα το ότι γνώρισα έναν πολύ διαφορετικό από τους περισσότερους άνθρωπο, τον «αλφροΐσκιωτο του νότου» όπως τον λέω. Όπως άλλωστε λέει και ο ίδιος δεν είναι μουσικός αλλά «ψιθυριστής», αυτό δεν τον εμποδίζει όμως από το να έχει έναν εντελώς δικό του, προσωπικό τρόπο να βλέπει και να αντιλαμβάνεται τα πράγματα αλλά ακόμα και να πράττει. Ένας αληθινά ξεχωριστός άνθρωπος..Το κύριο χαρακτηριστικό του Φίλιππου Πλιάτσικα πάλι είναι το ότι πάνω απ' όλα είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος, από τον τρόπο που μου είπε για την μεγάλη τιμή προς εμένα τιυ να γράψει ένα τραγούδι ειδικά για τη φωνή μου μέχρι ολόκληρη την εμπειρία της σύντομης συνεργασίας μας. Θα επιθυμούσα πολύ να ξανασυνεργαστώ με αμφότερους, αλλά φυσικά δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό θα πραγματοποιηθεί, είναι και θέμα των εκάστοτε συγκυριών.

* Μαρία, έχεις γεννηθεί στον Απείρανθο της Νάξου, υποθέτω λοιπόν ότι γνωρίζεις τον Μανώλη Γλέζο, έτσι δεν είναι;

Αν γνωρίζω τον Μανώλη; Πριν απ' όλα είμαστε λίγο συγγενείς, όπως συνήθως συμβαίνει με τους περισσότερους σε μικρά μέρη της περιφέρειας. Πέραν από αυτό πάντως η σχέση μου με τον Μανώλη είναι μια σχέση βαθιά, δεν λέμε πολλά πράγματα γιατί περισσότερο μιλάμε με τα μάτια, ο Μανώλης εξάλλου ούτως ή άλλως είναι ένας πολύ «βαθύς» άνθρωπος. Τον εκτιμώ όσο ελάχιστους άλλους, μπορώ να πω ότι ακόμα και τον θαυμάζω.

* Πώς θα τον περιέγραφες με δυο κουβέντες;

Ο Μανώλης είναι ένας επαναστάτης, ένας αγωνιστής που φέρει την ιστορία του και έχει απόλυτη συνείδησή της, όμως δεν ζει σε αυτήν, δεν ζει στο παρελθόν. Ζει και αγωνίζεται στο σήμερα.

* Ένα είδος ανθρώπου δηλαδή που δυστυχώς βρίσκεται σε μεγάλη έλλειψη στις ημέρες μας, αν συμφωνείς και εσύ.

Φυσικά και συμφωνώ! Και πρέπει να σου πω ότι όσο με θυμώνουν τα δύο κόμματα εξουσίας και το πολιτικό τους προσωπικό που εδώ και τόσα χρόνια είναι υπεύθυνο για όλα τα δεινά της χώρας μας, τα οποία πλέον έχουν εκδηλωθεί πιο έντονα και σε χειρότερο βαθμό σήμερα, άλλο τόσο σχεδόν με θυμώνει και ένα συγκεκριμένο, δογματικό κομμάτι της αριστεράς. Δεν θα διστάσω να πω ότι εννοώ ένα συγκεκριμένο κόμμα, το ΚΚΕ, που δηλώνει αριστερό και την ίδια στιγμή αρνείται με ένα εξοργιστικό πείσμα να συνεργαστεί με οποιοδήποτε άλλο κόμμα και φορέα της αριστεράς!

* Πώς είδες το κίνημα των Αγανακτισμένων, που ίσως και λόγω ηλικίας σε αφορά περισσότερο από όσο άλλους;

Πίστεψα σε αυτό το κίνημα, συμμετείχα μάλιστα σε αυτό μερικές φορές. Ήταν αναμφίβολα μια θετική κίνηση, που όμως δυστυχώς δεν είχε διάρκεια και κυρίως όχι τα αποτελέσματα τα οποία θα μπορούσε να έχει. Για άλλη μια φορά τα εγγενή ελαττώματα των Ελλήνων δεν επέτρεψαν και στην πρωτοβουλία αυτή να προχωρήσει αφήνοντάς μας και την πικρή γεύση της διάψευσης της τελευταίας ελπίδας για ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα από τη βάση, «από τα κάτω». Πιστεύω όμως ότι κάτι θα γίνει τελικά, αρκεί μόνον όλοι μας, ο καθένας χωριστά και ως σύνολο, να αποφασίσουμε επιτέλους να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Και νομίζω ότι αυτό δεν θα αργήσει πάρα πολύ, η γενιά μου δεν μπορεί να ξυπνάει και να κοιμάται με την αγωνία της επιβίωσης για όλη μας τη ζωή!
Με περισσότερους νέους ανθρώπους σαν την Μ.Α. -ειδικά μάλιστα όταν δραστηριοποιούνται στον τόσο καίριο ακόμα και από την πλευρά της ιδεολογικής ηγεμονίας χώρο του πολιτισμού- έχουμε και εμείς μιαν ελπίδα ότι η «οργισμένη ευχή» της μπορεί και να γίνει πραγματικότητα κάποτε.(avgi.gr)